‘ମୋ ବାପା’ ଶୀର୍ଷକରେ ଲେଖା କିଛି ଧାଡ଼ିରେ ଫୁଟିଉଠିଲା ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ, ନିରବ ଲୁହ ଓ ପରିବାର ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା
(SDNA) ବିଶେଷ ଭାବପ୍ରବଣ ଆଲେଖ୍ୟ। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସ୍କୁଲରେ ପ୍ରାୟତଃ ପରିବାର, ବାପା-ମାଆ ଓ ନିଜ ଜୀବନର ଅନୁଭୂତିକୁ ନେଇ ରଚନା ଲେଖିବାକୁ କୁହାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ବେଳେବେଳେ ପିଲାଙ୍କ ଛୋଟ ଛୋଟ ଶବ୍ଦ ଏପରି ଏକ ସତ୍ୟକୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଥାଏ, ଯାହାକୁ ବଡ଼ମାନେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ପାଖରେ ରହି ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏମିତି ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀରେ ଜଣେ ବାପାଙ୍କ ତ୍ୟାଗ, ନିରବ ସଂଘର୍ଷ ଓ ପରିବାର ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅସୀମ ସମର୍ପଣକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି।
କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ, ଦିନେ ସ୍କୁଲର ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କ ବାପା-ମାଆଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ କହିଲେ, ପିଲାମାନଙ୍କୁ ‘ମୋ ବାପା’ ବିଷୟରେ ରଚନା ଲେଖିବାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ପିଲାଟିର ଖାତା ପଢ଼ିବା ପରେ ଶିକ୍ଷକମାନେ ନିଜକୁ ଭାବନାରେ ସମ୍ଭାଳି ପାରିନଥିଲେ।
ବାପା-ମାଆ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ପୁଅ ଏମିତି କ’ଣ ଲେଖିଦେଇଥିଲା, ଯାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇଗଲେ?
ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଖାତାଟି ରଖିଦେଲେ। ଉପରେ ଲେଖାଥିଲା— ‘ମୋ ବାପା’।
ପିଲାଟିର ଆଖିରେ ବାପାଙ୍କ ଦୁନିଆ
ପିଲାଟି ଲେଖିଥିଲା, ତା’ ବାପାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ପାଇଁ କିଛି କିଣନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଆଖି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଖିରୁ ରାତିର ନିରବତାରେ ଲୁହ ପୋଛୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ସେ ଅନେକଥର ଦେଖିଛି।
ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଘଣ୍ଟା ଅଛି, ଯାହା ସବୁବେଳେ ପାଞ୍ଚ ମିନିଟ୍ ପଛରେ ଚାଲେ। ପିଲାଟିର କଳ୍ପନାରେ ସେହି ଘଣ୍ଟାଟି ଯେମିତି ତା’ ବାପାଙ୍କ ଜୀବନର ପ୍ରତୀକ—ଯେଉଁଠି ନିଜ ଖୁସି ସବୁବେଳେ ପଛରେ ରହିଯାଏ।
ବାପା ତାକୁ କୁହନ୍ତି, ସେ ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ଧନୀ ପୁଅ। କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଜାଣେ, ତା’ ବାପା ଗତ ତିନି ବର୍ଷ ହେଲା ନିଜ ପାଇଁ ନୂଆ ଜୋତାଟିଏ ମଧ୍ୟ କିଣିନାହାନ୍ତି।
ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜିଦିଆ କୁହନ୍ତି, ଜେଜେମାଆ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବର କଥା କୁହନ୍ତି ଏବଂ ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଭିମାନର ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପୁଅ ପାଇଁ ତା’ ବାପା ଜଣେ ଯାଦୁକର।
କାରଣ ମାସ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଘରକୁ ରାସନ ଆସେ, ସ୍କୁଲ ଫି’ ଜମା ହୁଏ ଏବଂ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ବହି ମିଳିଯାଏ। କେବଳ ବାପାଙ୍କ ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତା ପ୍ରତିଥର ଅଧୂରା ରହିଯାଏ।
ପିଲାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଆଗରେ ବାପାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ହାର ମାନେ
ଦିନେ ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, ସେ କେବେ ନୂଆ ମୋବାଇଲ୍ କିଣିବେ? ବାପା ହସି ହସି କହିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ବଡ଼ ଅଫିସର ହେବା ପରେ ସେ ନୂଆ ମୋବାଇଲ୍ କିଣିବେ।
ପିଲାଟି ଦେଖିଥିଲା, ବାପାଙ୍କ ମୋବାଇଲ୍ର ସ୍କ୍ରିନ୍ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି। ତଥାପି ସେ ନିଜ ପାଇଁ ନୂଆ ଫୋନ୍ କିଣିବା ବଦଳରେ ପୁଅର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେଉଥିଲେ।
ଦିନେ ରାତିରେ ପାଣି ପିଇବା ପାଇଁ ଉଠିଥିବା ପୁଅ ଦେଖିଲା, ବାପା ବାରଣ୍ଡାରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ବିଲ୍ଟିକୁ ହାତରେ ଧରି ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଖି ଓଦା ଥିଲା। ପୁଅକୁ ଦେଖି ସେ ତୁରନ୍ତ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ବାହାରେ ମଶା ବହୁତ ଅଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ସେଠାରେ ବସିଛନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ପିଲାଟି ବୁଝିଗଲା, ବାପା ନିଜର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖକୁ ଲୁଚାଉଛନ୍ତି।
ସ୍କୁଲରେ ସାଙ୍ଗମାନେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ କାର୍ ଓ ଦାମୀ ଜିନିଷ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେ ଚୁପ୍ ରହୁଥିଲା। ତା’ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ କାର୍ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ବସାଇ ପୁଅକୁ ଦୁନିଆ ଦେଖାଇବାର ଆନନ୍ଦ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଇଥିଲେ।
ପୁଅକୁ ସାଇକେଲ୍ ମିଳିଲା, କିନ୍ତୁ ବାପାଙ୍କ ଔଷଧ ରହିଗଲା
ରଚନାର ସବୁଠାରୁ ଭାବପ୍ରବଣ ଅଂଶ ଥିଲା ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନର ଘଟଣା।
ସେହି ଦିନ ବାପା ତାକୁ ଗୋଟିଏ ସାଇକେଲ୍ କିଣିଦେଇଥିଲେ। ପୁଅ ଖୁସିରେ ନାଚି ଉଠିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ରାତିରେ ସେ ମାଆଙ୍କୁ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରୁଥିବା ଶୁଣିଲା—ସେ ପୁଣି ନିଜ ଔଷଧ କାହିଁକି କିଣିଲେ ନାହିଁ?
ବାପା ହସି ହସି କଥାକୁ ଏଡ଼ାଇଦେଲେ। କହିଲେ, ସାମାନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଉଛି, ଆପେ ଆପେ ଭଲ ହୋଇଯିବ।
ପୁଅର ମନରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ତା’ ସାଇକେଲ୍ର ଖୁସି କ’ଣ ବାପାଙ୍କ ଔଷଧଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଗଲା?
କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଭୁଲବଶତଃ ପୁଅ ବାପାଙ୍କ ଚଷମା ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲା। ସେ ଭାବିଥିଲା, ନିଶ୍ଚୟ ଗାଳି ଖାଇବ। କିନ୍ତୁ ବାପା ଆଦରରେ କହିଥିଲେ, କିଛି ହେଲା ନାହିଁ, ଚଷମାଟି ତ ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପରେ ପୁଅ ଦେଖିଲା, ବାପା ନୂଆ ଚଷମା ନକରି ଖାଲି ଆଖିରେ କାମକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।
ପିଲାଟି ପାଇଁ ଏସବୁ କେବଳ ପାରିବାରିକ ଘଟଣା ନଥିଲା। ଏଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ସେହି ତ୍ୟାଗର ଚିହ୍ନ, ଯାହାକୁ ତା’ ବାପା କେବେ ମୁହଁ ଖୋଲି କହୁନଥିଲେ।
‘ବଡ଼ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ଭଲ ପୁଅ ହେବାକୁ ଚାହେଁ’
ରଚନାର ଶେଷରେ ପିଲାଟି ଲେଖିଥିଲା, ସେ ବଡ଼ ହୋଇ ଡାକ୍ତର କିମ୍ବା ଅଫିସର ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଏମିତି ଜଣେ ପୁଅ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଯିଏ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିପାରିବ।
ସେ ଚାହେଁ, ଏମିତି ଦିନ ଆସୁ, ଯେଉଁଦିନ ବାପା ଠିକ୍ ସମୟରେ ଔଷଧ କିଣିବେ, ନୂଆ ଚଷମା ତିଆରି କରିବେ, ନୂଆ ଜୋତା ପିନ୍ଧିବେ ଏବଂ ଖର୍ଚ୍ଚର ହିସାବ ନକରି ନିଜ ପସନ୍ଦର ମିଠା ଖାଇପାରିବେ।
ଭଗବାନଙ୍କ ନିକଟରେ ତା’ର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା ଥିଲା—ପରଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଏହି ବାପା ମିଳନ୍ତୁ। କାରଣ ତା’ ପାଇଁ ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉଛି ବାପାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦର ହାତ।
ପୁଅର ରଚନା ପରିବାରକୁ ଦେଖାଇଦେଲା ସମ୍ପର୍କର ପ୍ରକୃତ ଚିତ୍ର
ରଚନାଟି ପଢ଼ୁ ପଢ଼ୁ ମାଆଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ପରିବାରର ସବୁ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନିଜର କେତେ ଇଚ୍ଛାକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ କଥା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଛୁଇଁଗଲା।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୂଆ ପୋଷାକ ଆସୁଥିଲା, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶାଢ଼ି କିଣାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଘର ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଆସୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବାପାଙ୍କ ଭାଗରେ ପ୍ରାୟତଃ ସେହି ପୁରୁଣା ସାର୍ଟ, ଘୋରି ହୋଇଯାଇଥିବା ଜୋତା ଏବଂ ପରିବାରକୁ ଭରସା ଦେଉଥିବା ହସଟି ହିଁ ରହିଯାଉଥିଲା।
ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କହିଲେ, ଶିକ୍ଷକମାନେ ପିଲାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବେଳେବେଳେ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ମାଧ୍ୟମରେ ବଡ଼ମାନଙ୍କୁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଦିଅନ୍ତି।
ଘରକୁ ଫେରିବା ବାଟରେ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ସେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଏତେ ଦିନ ଧରି ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ କ’ଣ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ତାହାର ହିସାବ ରଖୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ପରିବାର ପାଇଁ ସେ ନିଜ ଭାଗରୁ କେତେ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଦେଖିପାରିନଥିଲେ।
ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପରିବାରର ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ବସିଲେ। ନଥିଲା ଅଭିଯୋଗ, ନଥିଲା କଟୁ କଥା। ପୁଅ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ବାପାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରିଲା। ବାପାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏଥର ସେ ଲୁହକୁ ଲୁଚାଇବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା।
ବାପାଙ୍କ ତ୍ୟାଗକୁ ତାଙ୍କ ନିରବତା ଭିତରେ ହିଁ ଖୋଜି ଚାଲନ୍ତୁ ନାହିଁ
ଏହି ଭାବପ୍ରବଣ କାହାଣୀ ଆମକୁ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ମନେ ପକାଇଦିଏ। ପରିବାର ପାଇଁ ରୋଜଗାର କରୁଥିବା ଲୋକଟି ମଧ୍ୟ ଥକିଯାଏ, ଚିନ୍ତାରେ ରହେ ଏବଂ ତା’ର ମଧ୍ୟ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱପ୍ନ ଥାଏ। ଅନେକ ସମୟରେ ସେ ନିଜ କଷ୍ଟ ବିଷୟରେ କିଛି କହେନାହିଁ, କାରଣ ତାକୁ ଲାଗେ ଯେ ଏହା ପରିବାରର ଚିନ୍ତା ବଢ଼ାଇଦେବ।
କିନ୍ତୁ ଭଲପାଇବାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ପରିବାରର ଜଣେ ସଦସ୍ୟ ସବୁବେଳେ ତ୍ୟାଗ କରିଚାଲିବେ। ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ବାଣ୍ଟିନେବା, ପରସ୍ପରର ଆବଶ୍ୟକତା ବୁଝିବା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଖୁସିର ଯତ୍ନ ନେବା ହିଁ ସମ୍ପର୍କକୁ ମଜବୁତ କରେ।
ବାପାଙ୍କ ତ୍ୟାଗକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାର ଅର୍ଥ କେବଳ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଲୁହ ଝରାଇବା ନୁହେଁ; ବରଂ ସେ ଜୀବିତ ଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ବୁଝିବା। ତାଙ୍କ ଔଷଧ, ବିଶ୍ରାମ, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଚ୍ଛା ଓ ସ୍ୱାଭିମାନ ମଧ୍ୟ ପିଲାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଏବଂ ପରିବାରର ଖୁସି ଭଳି ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ରଖେ।
କାହାଣୀର ବାର୍ତ୍ତା: ମାଆ ସ୍ନେହରେ ଘରକୁ ଏକାଠି କରି ରଖନ୍ତି, ଆଉ ବାପା ଅନେକ ସମୟରେ ଦାୟିତ୍ୱର ବୋଝକୁ ନିରବରେ ବହନ କରନ୍ତି। ପରିବାର ସେତେବେଳେ ହିଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିରବତାକୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝାଯାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ।
ଏହି ଭାବପ୍ରବଣ କାହାଣୀର ମୂଳ ପୋଷ୍ଟରେ ଲେଖିକା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମିଶ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରେୟ ଦିଆଯାଇଛି। ତେବେ ଏହାର ମୂଳ ଉତ୍ସ କିମ୍ବା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶନ ସମ୍ପର୍କରେ ପୃଥକ ଭାବେ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଇନାହିଁ।
(SDNA) — ଜାତୀୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଡିଜିଟାଲ୍ ସମ୍ବାଦ ନେଟୱର୍କ